Mensenmassa aan de tent

DIEGEM CROSS VAN ZONDAG 27 DECEMBER 2020 GAAT NIET DOOR

Tot onze grote spijt gaat Diegem Cross in 2020 voor het eerst in 45 jaar niet door. De veiligheidscel oordeelde dat het onmogelijk is om een cross, die dwars door de dorpskern van Diegem gaat, veilig, volgens de Coronamaatregelen te organiseren. Hou het veilig en hopelijk tot 2021!

2018 VDP

AANRIJDING MET STEWARD HOUDT VAN DER POEL NIET VAN ZEGE

Zes op zes voor Mathieu van der Poel in deze editie van de Telenet Superprestige en ook een vijfde opeenvolgende triomf – zelfs acht met de jeugdreeksen erbij – in Diegem. Een verrassing kan je het gezien de waardeverhoudingen deze winter niet noemen, al kwam de Europese kampioen deze keer met een steward iets voor half koers wel een onverwachte hindernis tegen die hij niet kon ontwijken.

En het was al niet super begonnen voor de autoritaire leider in het klassement. “De weg lag er gladder bij dan ik had verwacht en bij het afzetten schoof ik weg waardoor ik niet op snelheid kwam”, gaf hij als verklaring voor zijn matige start die hem pas rond plaats vijftien in het veld bracht. Wat overigens nog altijd een tiental plaatsen beter was dan Wout van Aert.

De wereldkampioen stond meteen voor een lange inhaalrace, Van der Poel van zijn kant kon vrij vlot opschuiven en nestelde zich in een ruime kopgroep met Laurens Sweeck, Michael Vanthourenhout, Lars van der Haar, Quinten Hermans, Toon Aerts, Tim Merlier en Daan Soete. Van der Poel en Vanthourenhout bleken al snel over de beste benen te beschikken en konden zich afscheiden van de rest. In het zand demonstreerde Van der Poel, zodat hij alweer op weg leek naar een vlotte overwinning na een lange solo.

Tot het incident in ronde vier. Een steward wilde een op het parcours terechtgekomen bril verwijderen en werd verrast door de aanstormende Van der Poel, die vol op de man reed en vervolgens meteen naar de nek greep.

“Ik voelde het kraken op het moment van de impact”, zei Van der Poel achteraf. “Die nek zal morgen dus wel goed stijf zijn, maar die man heeft dat uiteraard niet met opzet gedaan. Ik zag hem twijfelen, dacht dat hij zou blijven staan, maar op het laatste moment maakte hij toch nog een beweging. Daarna ben ik op geen enkel moment nog echt goed in mijn ritme gekomen. Ik reed wel zo snel mogelijk opnieuw tot bij Michael, maar daarna probeerde ik toch even te bekomen van het gebeuren. Later in de wedstrijd reed ik ook nog eens tegen een paaltje, wat me een gescheurde broek en een schaafwonde opleverde. Kortom, een incidentrijke cross, waardoor ik heel blij ben dat ik die toch kon winnen. Zes op zes in de Superprestige, een acht op acht aan het einde van de rit zou wel heel leuk zijn.”

Michael Vanthourenhout: “Plots zag ik Mathieu liggen”

Michael Vanthourenhout bekroonde zijn knappe prestatie met een mooie tweede plaats, op veertien seconden van Van der Poel. “Ik had net een moeilijk moment toen ik na een bocht plots Mathieu zag liggen, ik heb dus niet gezien wat er precies gebeurd is. Het heeft mij in ieder geval geholpen om die tweede plaats te pakken. Ik kwam even opnieuw aan de leiding, maar vooral was het meegenomen dat ik na de terugkeer van Mathieu nog een tijdje bij hem kon blijven. Daardoor heb ik het verschil met de renners achter mij zeker wat kunnen uitdiepen.”

“Of dit een indicatie kan zijn voor het BK over twee weken is moeilijk te zeggen. Daar zal hoe dan ook de vorm van de dag bepalend zijn. Vandaag zat het wat dat betreft goed bij mij, maar zelfs al is dat in Kruibeke ook het geval, dan nog wordt het een totaal andere wedstrijd. Zonder Mathieu mag je een veel meer gesloten koers verwachten. Deze prestatie geeft me wel een boost om nog twee weken keihard te werken naar de titelstrijd toe.”

De strijd voor de derde podiumplaats werd in de slotronden uitgevochten door Toon Aerts, Lars van der Haar en de na zijn slechte start teruggekeerde Van Aert. In de op één na laatste ronde maakte Aerts het verschil, in de slotronde volgde Van der Haar diens voorbeeld om Van Aert naar plaats vijf te verwijzen.

Foto’s: ©Photopress.be/Tekst: Filip De Greef

2018 Cant

TACTISCH STERKE CANT WINT EN WORDT LEIDSTER

Na een uitermate boeiende wedstrijd heeft Sanne Cant een tweede opeenvolgende zege geboekt in de Superprestige Ladies Trophy. In de slotfase bleek ze vooral tactisch sterker dan Annemarie Worst, Denise Betsema en Eva Lechner. De wereldkampioene wordt ook leidster in de stand, met één punt voorsprong op Worst.

Tumultueuze openingsfase met al meteen een valpartij van een tiental rensters in de sprint richting eerste bocht. Op de snel volgende schuine kant gingen Ellen Van Loy en Sanne Cant onderuit, waardoor de best gestarte Eva Lechner en Annemarie Worst al meteen een mooie voorsprong konden nemen. Net voor de trap richting laatste rechte lijn maakte Lechner een slipper, waardoor ze het contact verloor. Denise Betsema en Ceylin del Carmen Alvarado volgden op een vijftal seconden, Cant kwam door als tiende, vier plaatsen beter dan klassementsleidster Alice Maria Arzuffi, die uiteindelijk pas vijftiende zou worden.

De schuine kant bleef voor spektakel zorgen. Een foutje van Worst in ronde twee gaf Lechner de kans om weer aan te sluiten, onder meer Cant verloor opnieuw heel wat terrein. Toch bleek de wereldkampioene in orde, want al snel kwam ze opnieuw aansluiten in het eerste achtervolgende groepje met Betsema, Alvarado, Nikki Brammeier, Laura Verdonschot en Maud Kaptheijns.

Lechner buigt in slotronde

Worst en Lechner hadden ondertussen al zo’n vijftien seconden voorsprong verzameld. Een nieuwe moeilijke passage op de schuine kant deed Worst in één klap acht seconden verliezen ten opzichte van de Italiaanse kampioene. De Europese kampioene zag stilaan zelfs Kaptheijns, Cant en Betsema naderen. Lechner ging als leidster de slotronde in, maar Cant en Betsema volgden op amper vijf seconden. Worst leek even het beste te hebben gehad, maar deze keer liet een perfecte passage op de schuine kant haar toe om weer aan te sluiten bij het achtervolgende duo en met zijn drieën slaagden ze er ook in om Lechner bij te benen.

Op een ideaal moment eiste Cant de leidersplaats op, in het park gaf ze met een hoog tempo niemand de kans om nog terug te slaan en in de laatste rechte lijn sprintte ze vlot naar de winst en de leidersplaats. “Het is heel leuk om de laatste cross van het jaar te winnen, zeker omdat ik er hard moest voor strijden”, stelde Cant. “Ik vond het nodig om twee keer dwars te gaan staan op de schuine kant, waardoor ik heel wat plaatsen en tijd verloor. Ik kon vervolgens vrij vlot naar het groepje met onder meer Betsema rijden, daarna was het Maud Kaptheijns die de kloof naar Worst grotendeels dichtte. Het was met hangen en wurgen dat ik in haar wiel kon blijven, maar ik kon vervolgens toch zelf het laatste gaatje dichten.”

“Toen reed Lechner nog een eindje voor ons uit en het was pas een eind ver in de slotronde dat we ook haar konden bijbenen. Ik probeerde na die lange inhaalrace even te bekomen en kort na de balkjes begon ik op te schuiven, waarna ik de leiding nam in het vooruitzicht van een strook waar het nagenoeg onmogelijk is om in te halen. Na nog een kort recuperatiemoment daar was het dan alle registers open richting finish.”

Foto’s: ©Photopress.be/Tekst: Filip De Greef

2017 VDP

VIER OP EEN RIJ VOOR VAN DER POEL IN DIEGEM

Mathieu van der Poel heeft voor de vierde keer op rij de Diegemse avondcross gewonnen. Eens te meer heerste de Nederlandse kampioen onder het kunstlicht. Wout van Aert werd op een kleine minuut achterstand gefietst, Laurens Sweeck moest als nummer drie meer dan 1’40”. Van Aert blijft leider in het klassement.

Mathieu van der Poel heeft 2017 in stijl afgesloten met een hele knappe zege. Zijn 21ste dit seizoen, zijn 29ste dit kalenderjaar. En zijn vierde op rij in Diegem. Niet dat hij het op een presenteerblaadje kreeg aangeboden. Van der Poel kende immers een barslechte openingsronde.

“Ik mispakte me in de eerste ronde serieus op de schuine kant en ging over de kop”, zou Van der Poel ons na afloop vertellen. “Mijn pols werd daarbij een beetje geraakt, maar echt hinder had ik er niet van tijdens de rest van de wedstrijd. Ik kreeg even later ook nog eens een lekke band en moest dus in de achtervolging. In paniek was ik niet, want mijn benen voelden wel goed aan.”

Al bij al moest de Europese kampioen niet té lang achtervolgen, ook al koos Wout van Aert vol voor de aanval. Maar na 20 minuten wedstrijd was het tussen de twee tenoren te herdoen. Van der Poel wilde Van Aert echter niet op adem laten komen en trok vol door, waardoor de wereldkampioen moest passen. Het laatste half uur verdween de spanning uit de wedstrijd.

“Eén van mooiste zeges van het seizoen”

“Best speciaal om hier voor de vierde keer op rij te winnen”, glunderde Mathieu. “Ik zou het als een van mijn mooiste zeges van het seizoen durven omschrijven. Het is ook een gedroomd afscheid van onze fietsconstructeur Stevens. We hebben altijd een goede band gehad met die mensen en ik zal nooit vergeten dat ik met die fietsen mijn eerste wereldtitel heb behaald.”

Van Aert kon de nederlaag plaatsen. “Ik heb een beetje hetzelfde gevoel als twee dagen geleden in Loenhout. Mathieu was gewoon beter. Hij trok zoals wel vaker een halve ronde serieus door en het verschil was gemaakt. Vooral in de klim op het asfalt had ik onvoldoende snelheid in de benen. Hij zette me onderaan al onder druk en bergop zag je het verschil zo groeien. Eén keer kwam ik nog wat dichterbij, maar zeker de laatste twee ronden voelde ik de gevolgen van de zware week.”

Middelkerke?

“Over een eventuele deelname aan de slotmanche in Middelkerke wil ik me nog niet uitspreken. Er moet toch iets spannend blijven en bovendien speculeren de mensen graag over dit soort zaken.”

Laurens Sweeck werd eervol derde, zij het wel op 1’41” van Van der Poel. Toon Aerts (die net als Michael Vanthourenhout, Jens Adams en Gianni Vermeersch veel pech kende) werd vierde, Marcel Meisen maakte de top vijf vol.

2017 Cant

ZEGE VAN ONTKETENDE SANNE CANT

Sanne Cant heeft haar eerste overwinning in de Superprestige Ladies Trophy editie 2017-2018 beet. In Diegem rekende ze in de tweede wedstrijdhelft af met Pauline Ferrand-Prévot en Maud Kaptheijns. De Nederlandse, net op tijd weer op niveau na een blessure, blijft aan de leiding in het klassement, al moet ze Cant nu wel naast zich dulden.

Het genoemde drietal had aanvankelijk nog het gezelschap van Annemarie Worst, Marianne Vos en Laura Verdonschot, maar in de tweede ronde volgde toch al afscheiding. Cant, Ferrand-Prévot en Kaptheijns vormden de kopgroep, Verdonschot nam de rol van eerste achtervolgster op zich, Worst en Vos zakten verder weg en kregen gaandeweg zelfs concurrentie van Nikki Brammeier, Inge van der Heijden, Jolien Verschueren en Elle Anderson.

Cant greep halverwege de wedstrijd haar kans in de zandstrook. De wereldkampioene had al gezien dat vooral Ferrand-Prévot daar moeilijk doorheen geraakte, zette zich op kop en één vlotte passage door het zand was voldoende om de Française en Kaptheijns op achterstand te zetten. Toen Kaptheijns wat afstand nam van Ferrand-Prévot, leek ze even op weg naar de tweede plaats, maar ‘PFP’ vocht terug en draaide de rollen in de slotronde om. De verdere ereplaatsen gingen naar Verdonschot, Brammeier, Anderson en Verschueren. Vos, vorig jaar nog winnares in Diegem, moest vrede nemen met een negende plaats.

Cant: “Even gevreesd niet te kunnen starten”

“Het leek misschien een gemakkelijke overwinning, maar ze kwam er toch na een bang moment”, zei Cant. “Tijdens de voorbereiding schoot er iets in mijn rug. Het was zelfs even afwachten of het wel mogelijk zou zijn om te starten. Zo erg bleek het uiteindelijk niet te zijn, maar ik moet toch wat hopen dat ik er de komende dagen geen last meer van zal hebben. Voor de Superprestige doe ik hier in ieder geval een goede zaak, ik heb weer alles zelf in handen om een derde opeenvolgende eindzege na te streven.”

2016 heren

VAN DER POEL OPNIEUW ZUCHT SNELLER DAN VAN AERT

Ook in Diegem was Mathieu van der Poel Wout Van Aert te snel af. Na alweer een bloedstollend duel maakte van der Poel het verschil in de allerlaatste zandstrook. Kevin Pauwels werd nog maar eens derde, voor Toon Aerts en Jens Adams.

Diegem? Dat wordt een cross waar ze met velen blijven samentroepen tot diep in de finale. Zo was het scenario vooraf gepland, maar dat was eens te meer zonder Wout Van Aert en Mathieu van der Poel gerekend. Al in de eerste ronde trok de Nederlandse kampioen alle registers open. Het was naar adem happen bij de verzamelde concurrentie en slechts eentje beet zich vast in het wiel. Jawel, de wereldkampioen.

“Ik had echt niet verwacht dat het zo goed zou gaan vanavond”, aldus van der Poel achteraf. “Tijdens het inrijden was het gevoel zeker niet super. Hoofddoel was dan ook om zo lang mogelijk bij Wout te blijven en er alles aan te doen om het verlies te beperken tot één punt. Tijdens de wedstrijd zelf liep het echter veel beter en zo werd het opnieuw een heel pittig duel. Telkens de ene wilde rusten, demarreerde de andere en omgekeerd.”

Focus op finale

Met die verschroeiende start was meteen 98 procent van het wedstrijdverhaal geschreven. Wat restte, was wachten op wie van de twee het laken uiteindelijk naar zich toe zou trekken. En dat werd uiteindelijk pas beslist in de laatste halve ronde. Van der Poel trok een streep richting de zandbak, zette Van Aert onder druk en pakte zo vijf meter. Die bouwde hij in de daaropvolgende 500 meter uit tot een handvol seconden.

“Het plan in de slotronde was om in eerste positie aan de zandstrook te kunnen beginnen”, deed Van Aert achteraf zijn tactiek uit de doeken. “Het lukte echter niet omdat Mathieu in de aanloop ernaartoe met een serieuze sprint uitpakte. In het zand verloor ik enkele meters, aan de balkjes kwamen er nog enkele bovenop en ik ben er vervolgens niet meer in geslaagd om die kleine achterstand weg te werken. Pas toen hij in de slotmeters begon uit te bollen, kwam ik weer dichterbij, maar ik wist wel dat het niet meer zou lukken.”

Langgerekte sprint richting zandbak

“Na de laatste passage door de zandbak was het één langgerekte sprint” aldus van der Poel nog. “Boven op de trappen wist ik dat het binnen was. Zelfs als je daar echt in het wiel zit, is het al moeilijk om de man aan de leiding nog te passeren. Ik keek om en zag dat er voldoende ruimte zat tussen mij en Wout. Nee, door om te kijken in de laatste rechte lijn wilde ik hem zeker niet vernederen. En ook niet met die sprong op de laatste brug. Ik vind dat gewoon leuk en als je veel snelheid hebt, is het ook helemaal geen probleem om dat te doen.”

Vijf op zes dus voor Mathieu van der Poel in de Hansgrohe Superprestige. Vijfde tweede plaats voor Van Aert ook. “Uiteraard ben ik teleurgesteld met het resultaat, maar het was wel weer een boeiend en intens duel zoals we er al meer uitvochten de voorbije weken. Of de kans bestaat dat we hiervoor in de belangrijke januarimaand een prijs zullen betalen? Ik hoop van niet. In alles wat we doen houden we ook wel rekening met wat er allemaal nog op het programma staat de komende weken”, besloot de wereldkampioen.

Vermeersch pechvogel van de dag

En de concurrentie? Die focuste op de dichtste ereplaatsen. Ook deze duels kon het talrijk opgekomen publiek wel smaken. Toon Aerts en Kevin Pauwels duelleerden op hun beurt tot diep in de finale. Pauwels toonde zich de betere van de Europese kampioen.

De vijfde plaats ging naar Jens Adams, al kwam die misschien wel Gianni Vermeersch toe. De West-Vlaming kende echter opnieuw pech. Een tegenspartelende ketting sloeg Vermeersch helemaal uit koers. Hij zou als 22ste over de finish bollen.

2016 vrouwen

HAAR TWEEDE CROSS EN VOS STAAT ER

Bijna 700 dagen bleef Marianne Vos weg uit het veld, vorige week kwam ze terug met een vierde plaats in Antwerpen en nu zes dagen later was ze al de beste in Diegem. In de zesde manche van de Superprestige Ladies Trophy versloeg ze Sanne Cant, die in de stand ondertussen drie straten voorsprong heeft op de concurrentie.

Ellen Van Loy, tweede in die stand en vorig jaar nog winnares in Diegem, moest forfait geven wegens ziekte. Sophie de Boer knalde al in de eerste ronde spectaculair tegen een paaltje, maar was wel nog mee in de aanvankelijk heel ruime kopgroep. Ook Vos kon ondanks haar startplaats achteraan vrij snel opschuiven.

In de tweede ronde plaatste Cant een eerste duidelijke versnelling, met Vos, Katerina Nash en Nikki Brammeier konden slechts drie rensters aansluiten. Brammeier moest snel weer afhaken, ook voor Nash lag het tempo duidelijk iets te hoog. En zo ontstond een mooi duel tussen Cant en Vos. Het was tijdens de voorlaatste ronde in de zandstrook, dé specialiteit van Cant, dat de beslissing viel. Echter niet zij, maar wel Vos sloeg er een kloofje van enkele seconden. De Belgische kampioene deed er alles aan om de opgelopen achterstand opnieuw weg te werken, maar Vos gaf geen krimp en mocht juichen.

Vos: “Sanne maakte het me echt niet makkelijk”

“Uiteraard ben ik hier heel blij mee”, verklaarde Vos. “Mijn vierde plaats in Antwerpen was al veelbelovend, maar echt meespelen voor winst is natuurlijk nog iets anders. Ik kon voorsprong nemen doordat ik enkele stroken na mekaar stevig kon doortrekken, maar ik moet zeggen dat Sanne het me echt niet makkelijk maakte. Ook in het begin had ik al enkele stevige inspanningen moeten leveren. Zo liep het in de eerste ronde zeker niet vlekkeloos op de schuine kant, maar gelukkig kon ik vervolgens vrij vlot opschuiven om mijn plaats vooraan in te nemen.”

Meteen is duidelijk dat Vos eind januari in Luxemburg een kandidate zal zijn om de wereldtitel – de achtste in haar geval – te veroveren. “Nou, ik verwacht dat heel wat rensters tegen dan nog wel enkele stappen zullen zetten, al hoop ik dat van mezelf ook.”

Cant laat het liggen in het zand

Hoewel Cant opnieuw een uitstekende zaak deed met het oog op de eindzege, was ze in Diegem in de eerste plaats toch ontgoocheld. “Ik ben vooral slechtgezind omdat ik het precies in het zand heb laten liggen. Ik weet niet wat er precies verkeerd liep tijdens die voorlaatste passage, maar ik verloor een handvol seconden. Ik dacht wel dat ik nog zou kunnen terugkeren, maar het lukte niet meer. Marianne is natuurlijk een wereldtopper en dat liet ze vandaag al even zien. Ze heeft duidelijk niet veel wedstrijden nodig om op niveau te geraken. Ze wordt een belangrijke factor de volgende crossen.”

2015 mannen

MATHIEU VAN DER POEL PRIMUS IN KOLKEND DIEGEM

Topweekendje voor Mathieu van der Poel. Ook in Diegem pakte de Nederlander de zege, net als 24 uur eerder in Heusden-Zolder. Van der Poel haalde het na een spannende strijd van Kevin Pauwels en Lars van der Haar. Wout van Aert kende pech, maar blijft leider in de Hansgrohe Superprestige.

Ongelooflijk veel volk in wat wellicht de drukst bezochte veldrit van het seizoen was. En een (kerst)sfeer om u tegen te zeggen. En uiteindelijk ook met een koersverloop en winnaar die elke organisatie wil. Met Mathieu van der Poel, Kevin Pauwels, Lars van der Haar, Tom Meeusen en een bijzonder onfortuinlijke Wout van Aert in een hoofdrol.

Van der Poel maakte indruk in de beginfase. Ook Meeusen, Van der Haar en Van Aert lieten zich opmerken. Maar halfkoers troepte toch nog veertien man samen, ondanks de zware omloop. Tot het tempo voorin opnieuw opgedreven werd en het echt helemaal scheurde. Mee voorin: Mathieu van der Poel, Lars van der Haar, Kevin Pauwels, Tom Meeusen en Wout van Aert.

Van vijf naar vier

Maar Van Aert kende pech, op iets meer dan twee ronden van het einde brak zijn versnellingsapparaat af. Het kwartet overblijvers hield elkaar gezelschap tot diep in de finale, al hing vooral Tom Meeusen een paar keer aan het rekkertje. In de slotronde zette Kevin Pauwels alles op alles, maar Van der Poel en Van der Haar toonden toch iets meer vinnigheid.

Finaal was het de wereldkampioen die met een risicovol en spectaculair manoeuvre in één van de laatste bochten als eerste de laatste rechte lijn opdraaide en die positie in de sprint niet meer uit handen gaf. Kevin Pauwels toonde zich net dat tikkeltje sneller dan Lars van der Haar in de strijd voor plaats twee. Tom Meeusen en Laurens Sweeck maakten de top vijf vol, terwijl Wout van Aert met een fikse remonte alsnog de schade beperkte én leider blijft in het klassement.

“Tactisch gekoerst”

“Twee op twee dit weekend. Dat doet deugd”, glunderde Mathieu van der Poel na het doorspoelen van de eerste emoties. “Het lijkt alsof de wisselvalligheid er nu toch wel wat uit is. Ik hoop nu dit niveau te kunnen aanhouden tot het WK in Heusden-Zolder. Dat ik daar topfavoriet zal zijn? Eén van, dat klopt. Maar niet dé topfavoriet. Maar het klopt wel dat het rondje daar op mijn lijf geschreven is, net zoals deze omloop hier in Diegem.”

Wat het verschil maakte tussen Van der Poel en zijn twee belangrijkste concurrenten? “Tactiek, denk ik. Ik heb vandaag vooral in de slotronde zeer tactisch gefietst. Gesprint naar elke bocht alsof ik naar de streep sprintte. Omdat ik wist dat ik in eerste positie moest opdraaien. Eigenlijk denk ik dat Kevin Pauwels vandaag de sterkste was. Ik daarentegen de meest tactische.”

Foto’s: © Photopress.be/Tekst: Nico Dick

2015 vrouwen

INDRUKWEKKENDE SOLO VAN ELLEN VAN LOY

Veel wint ze niet, maar in Diegem heeft Ellen Van Loy op indrukwekkende manier een allereerste zege in de Superprestige Ladies Trophy geboekt. Van in de eerste ronde reed ze weg van de gezamenlijke concurrentie om uiteindelijk na een lange solo Sanne Cant en Eva Lechner naar de dichtste ereplaatsen te verwijzen.

“Het lijkt wel alsof ik momenteel doe wat ik wil”, vertelde een uiterst tevreden Van Loy. “Enkele weken geleden kende ik een moeilijke periode, maar de jongste weken gaat het voortvarend. Zaterdag was er al een eerste podiumplaats in een Wereldbeker en nu dit. Het is plezant fietsen op deze manier. Ik hoop deze vormcurve nog te kunnen doortrekken en dan moet het mogelijk zijn om een resultaat neer te zetten in de kampioenschappen. Ik praat niet meteen over winnen, maar een dichte ereplaats moet dan toch zeker haalbaar zijn.”

Van Loy wachtte in Diegem niet lang om haar gestegen vormpeil te etaleren. Reeds in de aanvangsronde liet ze haar concurrenten ter plaatse. Cant probeerde wel te reageren, maar ook zij moest toezien hoe Van Loy steeds verder wegreed. De Belgische en Europese kampioene zag zelfs Helen Wyman terugkeren in haar spoor. Er ontspon zich een boeiende strijd met de tweede plaats als inzet. De twee zagen eerst Sabrina Stultiens terugkeren, toen die weer loste was het Lechner die zich nog kwam mengen in de debatten. In de slotronde toonde Cant zich de betere, in een prangend spurtje versloeg Lechner Wyman voor de derde plaats.

“Ik vond vandaag niet echt mijn ritme”, zei Cant, die de leiding in de stand opnieuw overneemt van de als zevende gefinishte Jolien Verschueren. “Ik wilde wel mee met Ellen, maar het lukte echt niet. Blijkbaar heb ik het vaak moeilijker met een tweede wedstrijd op evenveel dagen. Ik heb dan ook vrij snel de beslissing genomen om me vooral op de tweede plaats te focussen. Ik heb dus even getemporiseerd om er nog een snelle slotronde te kunnen uitpersen.”